รายละเอียด
ดาวน์โหลด Docx
อ่านเพิ่มเติม
มาดำเนินรายการกันต่อ กับอัตตทัณฑสูตร และสารีบุตรสูตร ในบทที่ 4 ของอัตถควักกะ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสุตตนิปาตะ ข้อความเหล่านี้ ได้รับการแปลโดย วี. ฟอสโบลล์ อัตตทัณฑสูตรได้บรรยายถึง มุนี (ปราชญ์) ผู้บรรลุธรรม ที่มีความเชี่ยวชาญ ในด้านการควบคุมตนเอง และปัญญาอย่างสมบูรณ์ ในพระสารีบุตรสูตร พระพุทธเจ้าทรงแสดง ให้สารีบุตร (วีแกน) เห็นว่า ภิกษุ (พระ) ควรดำเนินชีวิตแบบใด อัตถควักกะ อัตตทัณฑสูตร "คำอธิบายเกี่ยวกับ มุนี [ปราชญ์] ผู้บรรลุธรรม" ผู้ใดที่เอาชนะกิเลสตัณหา ได้แล้ว ซึ่งเป็นพันธะ ที่ยากจะกำจัดในโลกนี้ เขาจะไม่เศร้าโศก ไม่โลภ เพราะได้ตัดสายธาร แห่งปรารถนาแล้ว และปราศจากพันธนาการใด ๆ สิ่งที่อยู่ตรงหน้า (เจ้า) จงวางมันลงเสีย อย่าให้มีสิ่งใดอยู่เบื้องหลังเจ้า ถ้าเจ้าไม่เข้าใจสิ่ง ที่อยู่ตรงกลาง เจ้าก็จะหลงทาง ชายผู้ไม่มีปรารถนา ในชื่อและรูป (ความเป็นปัจเจก) และไม่โศกเศร้า ต่อสิ่งที่ล่วงลับไปแล้ว แท้จริงแล้ว เขาจะไม่เสื่อมสลายไปในโลกนี้ ผู้ใดที่ไม่คิดว่า 'นี่เป็นของฉัน' และ 'คนอื่นก็ควรได้รับบ้าง' ผู้นั้นย่อมปราศจาก ความเห็นแก่ตัว และจะไม่เสียใจเมื่อไม่มีอะไรเลย การไม่ใจร้าย ไม่โลภ ไม่ปรารถนาสิ่งใด และมี ความสม่ำเสมอในทุกสถานการณ์ นั่นแหละคือผลลัพธ์ที่ดี ที่ฉันเรียกว่า เมื่อถูกถามถึงคุณสมบัติ ของคนที่ไม่ย่อท้อ สำหรับผู้ที่ปราศจากกิเลส สำหรับผู้มีปัญญา (มนุษย์) นั้น ไม่มีสังขาร [สิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น เนื่องจากเหตุและปัจจัย ที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา] เมื่อละเว้นจากความพยายามทุกชนิด เขาจึงพบความสุข ทุกหนทุกแห่ง มุนี [ปราชญ์] ไม่นับตนเอง อยู่ท่ามกลางคนธรรมดา คนต่ำต้อย หรือคนมีเกียรติ สงบ และปราศจากความโลภ เขาจึงไม่ไขว่คว้า หรือปฏิเสธสิ่งใด อัตตทัณฑสูตรจบลงแล้ว" สารีบุตรสูตร "เมื่อพระสารีบุตรถามว่า ภิกษุ [พระ] ควรอุทิศตนให้กับอะไร พระพุทธเจ้า ทรงแสดงให้เห็นถึงวิถีชีวิต ที่ภิกษุควรดำเนิน ข้าพเจ้าไม่เคยเห็น ผู้ใดเช่นนี้มาก่อน’ พระสารีบุตรผู้เป็นที่เคารพกล่าวไว้ ‘ไม่มีใครเคยได้ยินเรื่องของอาจารย์ ผู้มีวาจาไพเราะเช่นนี้มาก่อน คุณครูท่านนี้ มาจากสวรรค์ชั้นดุสิต พระองค์ผู้ทรงมองเห็น ได้ชัดเจน ปรากฏแก่ โลกมนุษย์และเทพเจ้า หลังจากทรงขจัด ความมืดมิดทั้งปวงแล้ว พระองค์จึงเสด็จไปเพียงลำพัง ท่ามกลาง (ผู้คน) แด่พระพุทธเจ้าองค์นี้ ผู้ทรงเป็นอิสระ ไม่เปลี่ยนแปลง เป็นครูผู้บริสุทธิ์ ผู้เสด็จมา (ในโลก) ข้าพเจ้ามาด้วยความวิงวอน พร้อมคำถามจากผู้คนมากมาย ที่ถูกผูกมัดอยู่ในโลกนี้ สำหรับภิกษุ ผู้รังเกียจ (โลก) และไปนั่งในที่เงียบสงบ เช่น ใต้ต้นไม้ ในสุสาน หรือ (อยู่) ในถ้ำบนภูเขา สถานที่พำนักต่าง ๆ เหล่านั้น ย่อมมีอันตรายมากมาย (เพียงใด) ที่ภิกษุ [พระ] ผู้นั้น ไม่หวั่นเกรง แม้ในที่พำนัก อันสงบสุขของตน! ในโลกนี้ย่อมมี อันตรายมากมาย (เพียงใด) สำหรับผู้ที่จะไปสู่ แดนอมตะ (อันตราย) เหล่านั้น ภิกษุ [พระ] สามารถ เอาชนะได้ในที่พำนัก อันห่างไกลของท่าน! คำพูดของท่านคืออะไร เป้าหมายของท่านในโลกนี้ คืออะไร คุณธรรมและการกระทำ (อันศักดิ์สิทธิ์) ของภิกษุ [พระ] ผู้กระตือรือร้นคืออะไร เมื่อบุคคลใดได้อุทิศตนให้กับ การศึกษาอย่างลึกซึ้ง มุ่งมั่นใน เป้าหมายเดียว ฉลาดและรอบคอบ เขาจะสามารถปัดเป่าสิ่งสกปรก ออกไปได้เหมือนช่างตีเหล็กที่ ปัดเป่าสิ่งสกปรกออกจากเครื่องเงิน' 'สิ่งใดที่น่าพึงพอใจ สำหรับผู้ที่รังเกียจ (การเกิด ฯลฯ)' ‘โอ้ สารีบุตร’ พระภควัต [พระพุทธเจ้า] ตรัสว่า ‘หากเขาบำเพ็ญเพียรในที่สงบ และปรารถนาการบรรลุธรรม อย่างสมบูรณ์ตามหลักธรรมนั้น เราจะบอกเจ้า ตามที่เราเข้าใจ อย่าให้ภิกษุ [พระ] ผู้มีปัญญา และรอบคอบที่เดินทางไปตาม ชายแดนต้องหวาดกลัวภัยอันตราย ทั้งห้าประการ ได้แก่ : แมลงวันตอม และแมลงวัน (อื่น ๆ) งู การติดต่อกับมนุษย์ (ชั่วร้าย) และสัตว์สี่เท้า อย่าให้เขากลัวศัตรูเลย แม้ว่าจะเคยพบเห็นอันตรายมากมาย จากศัตรูมาแล้วก็ตาม นอกจากนี้ เขายังจะเอาชนะ อันตรายอื่น ๆ ขณะที่แสวงหาสิ่งที่ดีงาม เมื่อเจ็บป่วยและหิวโหย ก็จงอดทนต่อความหนาวเย็น และความร้อนจัด เมื่อถูกกระทบกระเทือน จากสิ่งเหล่านั้นในหลาย ๆ ด้าน และไร้ที่อยู่อาศัย ก็จงพยายามอย่างสุดกำลัง อย่าให้เขาลักขโมย อย่าให้เขาพูดเท็จ จงแตะต้องสิ่งที่อ่อนแอ หรือแข็งแกร่ง อย่างเป็นมิตร สิ่งที่เขายอมรับว่า เป็นความวุ่นวายของจิตใจ จงขับไล่สิ่งนั้นออกไป ในฐานะที่เป็นพวกเดียว กับกัณหา (นั่นคือมาร [ตัวตนของคุณสมบัติด้านลบ ในอัตตาของมนุษย์ ซึ่งเป็นสาเหตุ ของการเกิดความหลงผิด และการผลกรรม]) อย่าให้เขาตกอยู่ภายใต้อำนาจ ของความโกรธและความเย่อหยิ่ง เมื่อได้ถอนรากถอนโคน สิ่งเหล่านี้แล้ว จงให้เขามีชีวิตอยู่ และให้เขา เอาชนะทั้งสิ่งที่น่าพึงพอใจ และสิ่งที่ไม่น่าพึงพอใจได้ ด้วยปัญญาชี้นำ และชื่นชมยินดีในสิ่งที่ดีงาม จงให้เขาขจัดภัยอันตราย จงให้เขาเอาชนะความไม่พอใจ ในที่อยู่อาศัยอันห่างไกล และจงให้เขาเอาชนะสาเหตุ แห่งความโศกเศร้าทั้งสี่ประการ ฉันจะกินอะไร หรือฉันจะกินที่ไหน เขานอนอย่างไม่สบายตัวจริง ๆ (เมื่อคืน) คืนนี้ฉันควรนอนที่ไหนดี ขอให้เสขะ [ผู้ที่อยู่ระหว่างการฝึกฝน และยังไม่บรรลุอรหันต์] ผู้เร่ร่อนไร้บ้าน จงระงับความสงสัย อันน่าเศร้าเหล่านี้เสียเถิด เมื่อได้รับอาหาร และเครื่องนุ่งห่ม (ใน) เวลา ที่เหมาะสมแล้ว จงให้เขารู้จักความพอประมาณ ในโลกนี้ เพื่อความสุข ระมัดระวังใน (เรื่อง) เหล่านี้ และเดินเตร่ไป ในหมู่บ้านอย่างมีระเบียบ (แม้ว่าเขาจะ) หงุดหงิด ก็อย่าพูดจาหยาบคาย ให้เขาก้มหน้าลง ไม่สอดส่อง หมั่นสมาธิ และระมัดระวังอยู่เสมอ เมื่อได้ความสงบแล้ว จงใช้จิตใจที่สงบ ตัดขาดจากความสงสัย และความประพฤติ ที่ไม่เหมาะสม จงรับฟังคำตักเตือน (จากครูของเขา) และจงใคร่ครวญและยินดี (กับคำตักเตือนนี้) จงขจัดความดื้อรั้น ในหมู่เพื่อนนักเรียน จงกล่าวถ้อยคำที่เอื้อเฟื้อ และไม่กล่าวที่ไม่เหมาะสม และอย่า คิดร้ายต่อผู้อื่น และสิ่งไม่บริสุทธิ์ทั้งห้า ในโลก ซึ่งเขาต้องเรียนรู้ ที่จะควบคุมอย่างถี่ถ้วน จะช่วยให้เขาเอาชนะกิเลสตัณหา ในรูปธรรม เสียง รส กลิ่น และสัมผัสได้ ให้ภิกษุ [พระ] ผู้นั้น ระงับปรารถนา ในธรรมะเหล่านี้ และพิจารณาไตร่ตรอง ด้วยจิตใจที่บริสุทธิ์ แล้วเมื่อเวลาผ่านไป เขาจะพิจารณาธรรมะ และตั้งมั่น อยู่ในเป้าหมายเดียว แล้วจึงทำลายความมืดได้' พระภควัต [พระพุทธองค์] ตรัสดังนี้ สารีบุตรสูตรจบแล้ว อัตถควักกะ องค์ที่สี่"
